یلدا نام فرشته ای است ، بالابلند، با تن پوشی از شب و دامنی از ستاره . یلدا نرم نرمک با مهر آمده بود.

با اولین شب پاییز و هر شب ردای سیاهش را قدری بیش تر بر سر آسمان می کشید . تا آدمها

زیر گنبد کبود آرامتر بخوابند.

بلدا هر شب بر بام آسمان و در حیاط خلوت خدا راه می رفت و لابه لای خوابهای زمین لالایی اش را زمزمه می کرد . گیسوانش در باد می وزید و شب به بوی او آغشته می شد.

***

یلدا شبی از خدا پاره ای آتش قرض گرفت . آتش که می دانی ، همان عشق است . یلدا آتش در دلش بارور شد.

فرشته ها به هم گفتند :« یلدا آبستن است . آبستن خورشید . و هر شب قطره قطره خونش را به

خورشید می بخشد و شبی که آخرین قطره را ببخشد ، دیگر زنده نخواهد ماند .»

فرشته ها گفتند: « فردا که خورشید به دنیا بیاید ، یلدا خواهد مرد. »

***

 یلدا همیشه همین کار را می کند؛ می میرد و به دنیا می آورد .

یلدا آفرینش را تکرار می کند.

راستی ، فردا که خورشید را دیدی ، به یاد بیاور که او دختر یلدا است

و یلدا نام همان فرشته ای است که روزی از خدا پاره ای آتش قرض گرفت .